امروز تو کلاس «مبانی ارتبا جمعی» بحث و درس درباره‌ی معنی و نشانه‌ها بود،تقسیم بندی چیزهایی که ما از کنارشون اونقدر راحت  و بی دغدغه عبور می‌کنیم و ککمون هم نمیگزه که دور و برمون چی می‌گذره.نشانه‌ها در علم ارتباطات به سه دسته تقسیم میشن:طبیعی،قراردادی و تصویری.اما من فکر می‌کنم یک نشانه دیگه هم باید وجود داشته باشه و اون نشانه‌ای فرا زمینی است که تنها با مشاهده ای  عمیق قابل فهمه.جایی که ما در سخت ترین آزمون‌ها گرفتار میشیم،نیرویی عجیب و باور ناکردنی ما را با نشانه‌هایی مواجه می‌کند.این نشانه‌های پرتوهای پر تلالو و گرم کسی که بی هیچ پرسشی ما را هدایت می‌کند.پس این نشانه‌ی دوست داشته شدن ماست.یعنی بازی و عاشقیت کسی که ما را بی هیچ بهانه ای دوست می دارد.