یکسال گذشت

بی هیچ گفت وگویی گذشت، یارانمان خاکستر شدند و کسی دم نزد که ای داد اینها که چون پروانه به گرد شمع ذوب شدند،آدمیان بودند و هر یک به قدر هزاران ترانه می‌سرودند.باورش دشوار است که در این جهان حقیقی و سوخته که نه هیچ شباهتی به دنیای اساطیری و مجازی دارد و نه تمایلی، به یکباره یکصد »ایکاروس» از اعماق جانشان به پرواز در می‌آیند و تا بی‌نهایت تا به خورشید بال می‌گشایند.پروازشان در افق وتا آبی بیکرانه در آن کرانه‌های دور به یادگار خواهد ماند.آنانی که سرفراز به سوی منزلگاه ایمن‌تر از این جهان پست و بی بنیاد پر زدند. یادمان باشید آنان پرواز را نه از سر اجبار که از سر اختیار برگزیدند تا دیدن پرواز هر جنبده‌ای داغشان را در دلهامان زنده کند. یادشان به تمامی گرامی و سبز بادا....... و یاد دوستان رفته‌ام، علیرضا و حسن که همیشه یادشان جانم را به آتش می‌کشد.